«حسین کاکاوند» تهیه کننده فیلم کوتاه «بی در کجا» که با شش پنج نامزدی یکی از آثار مدعی در اختتامیه چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران است؛ در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس با اشاره به عوامل عدم بازگشت سرمایه در سینمای کوتاه اظهار داشت: اینکه می‌گوییم سرمایه در سینمای کوتاه بازنمی‌گردد، دو دلیل دارد. دلیل اول این است که در ایران، وقتی فیلمی تولید می‌کنیم، چه با سرمایه شخصی و چه با حمایت یک ارگان، باید بتوانیم آن را به بازار عرضه کنیم و بفروشیم. در تمام دنیا، فیلم کوتاه امکان بازگشت سرمایه دارد؛ چراکه تلویزیون‌ها و پلتفرم‌ها این آثار را خریداری می‌کنند. حتی برخی ارگان‌ها، سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها در کشورهای مختلف، فیلم‌های کوتاه را در قالب بسته‌های آموزشی می‌خرند و رویکرد حمایتی دارند.

وی افزود: البته برخی فیلم‌سازان ایرانی با خارج از کشور ارتباط دارند و به این منابع دسترسی پیدا می‌کنند، اما اکثر فیلم‌سازان با این مسیرها آشنا نیستند. درحالی‌که اساساً قرار نیست فیلم‌ساز درگیر این مسائل باشد؛ ما تهیه‌کنندگان باید این مسیرها را بشناسیم.

کاکاوند با بیان این مطلب که در دنیا مارکت‌های بزرگی برای خریدوفروش فیلم وجود دارد و شاید بتوان گفت با توجه به هزینه‌های تولید در ایران، فیلم‌سازی در کشور ما بر اساس معیارهای جهانی همچنان ارزان است؛ تصریح نمود: مسئله این است که ما تهیه‌کنندگان هنوز نتوانسته‌ایم خودمان را به بازار جهانی وصل کنیم. شاید لازم باشد یک‌بار با خودمان روراست باشیم؛ ما مانند تولیدکننده‌ای هستیم که محصولی را تولید می‌کند، اما بازار عرضه آن را نمی‌شناسد.

او ادامه داد: بازار وجود دارد، اما ما راه ورود به آن را بلد نیستیم. ما تهیه‌کنندگانی هستیم که به تولید عادت کرده‌ایم و این بخش را بهتر از سایر بخش‌های کار می‌شناسیم. به همین دلیل، حالا از صرفه اقتصادی نداشتن فعالیت در بخش خصوصی، پایین بودن درآمد سینماها و کاهش مخاطبان صحبت می‌کنیم؛ درحالی‌که این مشکل را هم در سینمای بلند داریم و هم در سینمای کوتاه. مسئله این است که به یک بازار محدود بسنده کرده‌ایم و خودمان سراغ بازارهای بزرگ‌تر نمی‌رویم. در دنیا بازارهای بسیار بزرگی برای عرضه آثار سینمایی وجود دارد.

تهیه کننده فیلم کوتاه «سیاه» با انتقاد از انفعال تهیه کنندگان در زمینه مارکتینگ و ورود به بازارهای جهانی بیان کرد: ما تهیه‌کنندگان دانش کافی نداریم، ارتباطاتمان محدود است و بازارهای جهانی را نمی‌شناسیم. تمام توانمان را صرف تولید کرده‌ایم. شرکت‌های پخش نیز از حلقه‌های مهم این زنجیره هستند. شرکت‌های پخش باید توان سرمایه‌گذاری داشته باشند تا بتوانند در مارکت‌های معتبر جهانی حضور پیدا کنند، آثار را معرفی کنند و برای فروش آن‌ها اقدام کنند. طبیعتاً این کار به سرمایه‌گذاری نیاز دارد و شرکت‌های پخش باید توان مالی لازم برای حضور در این بازارها را داشته باشند.

وی افزود: به نظر من، در حال حاضر تهیه‌کنندگی در ایران به دریافت بودجه از یک سازمان یا ارگان خاص محدود شده است؛ درحالی‌که تهیه‌کنندگی، چه در سینمای بلند و چه در سینمای کوتاه، ابعاد بسیار گسترده‌تری دارد. ما چون راه‌های دسترسی به این ظرفیت‌ها را نمی‌شناسیم، نتوانسته‌ایم از آن‌ها استفاده کنیم. باید این مسیرها را بشناسیم و برای ورود به آن‌ها تلاش کنیم.

این سینماگر با بیان این مطلب که من با این نگاه که همه‌چیز را به سیاست‌گذاری برگردانیم، مشکل دارم؛ اظهار داشت: ما در دنیای هوش مصنوعی زندگی می‌کنیم و هرکسی می‌تواند به‌راحتی جست‌وجو کند و اطلاعات موردنیازاش را به دست بیاورد. هرکس باید خودش برای پیشبرد کارش تلاش کند. قطعاً اگر دولت از این بخش حمایت کند و در آن سرمایه‌گذاری داشته باشد، مسیر را هموارتر می‌کند، اما این به معنای آن نیست که اگر دولت کاری انجام ندهد، پس اساساً نمی‌توان کاری کرد. من این نگاه را قبول ندارم.

«حسین کاکاوند» در پایان گفت و گو در مورد عملکرد طرح قرار برای شکل گیری گردش مالی در سینمای کوتاه خاطرنشان ساخت: فکر می‌کنم هنوز برای قضاوت زود است. باید به آن زمان بدهیم و نباید عجله کنیم. این طرح هنوز یک سال هم از عمرش نگذشته و نمی‌توان انتظار داشت در چنین مدتی به نتیجه برسد. طبیعتاً با وجود برگزاری چهل‌وسومین دوره جشنواره، همچنان مشکلاتی وجود دارد، اما این طرح در حال رشد است و برای رسیدن به نتیجه به زمان نیاز دارد. هنوز این اتفاق در سبد فرهنگی خانواده‌ها قرار نگرفته و خیلی‌ها حتی از آن خبر ندارند. به نظرم باید فرصت بدهیم تا جایگاه خودش را پیدا کند و پای آن بایستیم.